Straatkinderen

Straatkinderen iedereen heeft er al wel van gehoord.
Als neveneffect van onze moderne wereld,
steekt het fenomeen in alle werelddelen de kop op.

Statistieken tonen aan dat in Lubumbashi
iedere dag een nieuw kind op straat belandt.

Annie Devos aan het woord

"Mamma" Annie Devos
gaat terug (september 2005)
om de straatkinderen te helpen
in Lubumbashi

Na een bezoek van Eric Meert, een salesiaans missionaris in Lubumbashi en actief bij de straatkinderen al daar, kreeg ook ik de kriebels om naar Congo af te reizen en mij er actief voor deze kinderen in te zetten. Ik maakte me geen voorstelling wat en hoe alles zou verlopen. Ik wist dat ik als verpleegster in de verzorgingssector terecht zou komen en van daaruit zouden de zaken wel op mij afkomen.

Tijdens mijn vorige reis verbleef ik overdag in Bakanja Centrum waar dagelijks een 400 kinderen aanwezig waren. Met de schaarse middelen wordt ieder kind er zo goed als mogelijk verzorgd. Rond 20 uur iedere avond ging de tocht naar Bakanja-Ville (waar ik nu zal verblijven), een vluchthuis voor kinderen die op straat leven. Je vindt er kinderen op zeer jonge leeftijd de jongste die ik er ontmoette was 5! Ieder kind moet zich leren beredderen om te leven en te overleven.

Tijdens de dag doe heel wat indrukken op, waar je amper bij stil staat, maar 's avonds als je op bed ligt speelt alles zich ter af als een film, en daar slaap je geregeld niet goed van. Er is nog zoveel te doen in dit vergeten continent.

De kinderen, kleine boefjes elk op zijn manier, ze zijn zeer spontaan en solidair onder mekaar maar ze kunnen ook zeer hard zijn voor mekaar. Voor het minste gaan ze mekaar te lijf in leven is er echt door getekend. Wanneer de kinderen dan ook komen aankloppen voor verzorging gaat het vaak meer om een stukje genegenheid en geborgenheid te krijgen dan om de verzorging van hun wonde.

Langs de verzorging probeer ik iets te betekenen voor de kinderen, maar ik ondervind dagelijks een grote dankbaarheid en liefde van deze kinderen die regelmatig zeggen: "Mama Annie, blijf maar hier!".

Ook jij kunt, zelfs van op afstand, een kind een beter en menswaardig bestaan geven: en zelf ga je er goed invoelen, het is de moeite waard.

U wilt wel steunen? Dat kan

op Nr 435-8034101-59 DMOS-COMIDE LEOPOLD II LAAN 1080 BRUSSEL,
vermelden: straatkinderen Lubumbashi, Annie Devos.

Dankzij een locale actie in de gemeente Wevelgem konden we o.a. sportuitrustingen inzamelen.

Kleine druppels kunnen samen ook een plas maken

18 t/m 26 september 2004 Tentoonstelling n.a.v. het 80-jarig bestaan
	Dit kon men o.a. lezen op de panelen over de Straatkinderen in Lumbubashi De provincie van West-Vlaanderen betaalde de aanleg van de waterleiding De gemeente Wevelgem betaalde het sanitair blok De protestantse kerk zamelde o.a. geld in voor zeep ...zodat de kinderen zich konden wassen.

Freddy aan het woord na zijn bezoek aan Lubumbashi

Hotel: 5 zwarte sterren nl. Straatkinderen van Lubumbashi.

Na onze redelijk geslaagde "Benefietavond" in de zaal Amohoro, voor de straatkinderen van Lubumbashi zijn m'n zus en ik op het idee gekomen om Annie Devos uit Wevelgem te gaan helpen in dat zwarte Afrika. Zij was er voor 4 maanden, wij konden toch twee weken aan zeker?
Na veel paperassen kwam de dag "29 september 02" eraan. Na een vlucht van 7 uur vertrekkend vanuit Brussel zag ik voor het eerst Kinshasa, de hoofdstad van Congo. Daar veranderen van vliegtuig richting Lubumbashi, een vlucht van nog eens 2 uur. Rond 22u00 aangekomen, werkelijk in zwart Congo, want van straatverlichting was geen sprake.

Maandagmorgen opgestaan om 7u. Toen pas zag ik de eerste ellende. Ik was gelogeerd in een opvangtehuis, centrum met school, van de paters van Don Bosco. Mijn kamertje met comfort, daar spreek ik liever niet over, maar ik had toch een bed en dat was veel.
De eerste dag begon rond 7u30 het ontbijt met 2 blanke paters, met Annie en nog een zestal zwarte begeleiders voor de kinderen. Om 8u aan de slag in het dispensarium, verzorgen en nog eens verzorgen tot s' avonds 19u. Tropische wonden had ik nog nooit gezien, alleen op foto, en ik had nooit gedacht dat ze zo erg konden zijn; etterende zweren, huiduitslag van je welste en nog veel meer.
Om 20u vertrokken we naar het centrum van de stad waar de paters een huis ter beschikking stellen voor de kinderen van de straat die daar de nacht willen doorbrengen. En ja, velen kwamen met hun matras- een stukje karton- om te slapen op de grond. Nogmaals verzorgen tot 22u. Nadien de ergste gevallen met lelijke wonden of met hoge koorts (soms kinderen van 6 jaar met 40° koorts) namen we mee voor hospitalisatie en verzorging in het dispensarium. Ja, selectief moesten we tewerk gaan, want soms lagen er 3 kinderen in een klein bed.

Dan terug naar m' n kamertje en dan begon de film voor mijn ogen te draaien, ik had nooit gedacht dat zoiets kon bestaan, ik was in de hel geweest. Met een krop in de keel en tranen in de ogen viel ik toch ik toch na een tijd in slaap.
De volgende dag om 6u wakker en een nieuwe dag begon. Ellende en nog eens ellende. M'n eerste week heb ik doorgesparteld met vallen en opstaan, maar elke avond was ik gelukkig, wat was het fijn om daar een handje te kunnen helpen, en hoeveel dankbaarheid en genegenheid heb ik niet ontvangen.

Op zaterdagavond 6 oktober kwam mijn zus Frieda mij vervoegen. Ik voelde mij veel sterker! 'k Had nog een bekend gezicht rondom mij.

Wat mij opviel was een jonge man van 16 jaar waarmee ik een gesprek had over "God is liefde". Hij stelde mij de vraag of die God ook liefde was in Afrika bij de straatkinderen. Wat moet je dan antwoorden???

Op 13 oktober terug naar België, wat was ik blij om eens een douche te kunnen nemen, en eens te kunnen eten waar je zin in hebt. Langs de andere kant verdrietig omdat ik die kinderen moest achterlaten met al hun ellende.
Ik hoop, als God het wil, om er terug te keren en dan voor een langere tijd, want nu ben ik toch en beetje gehard hé… dat denk ik toch.

Besluit: Wij hebben het zo goed in vergelijking met die mensen daar – ja , iedereen van ons- Het is beter te mogen geven dan te moeten krijgen, en idealisten bestaan nog, ik heb er gezien.

Groetjes van Freddy Galloo

September 2007 - Nieuwe wasmachine operationeel

De wasmachine is aangekomen, nog de afvoer aanpassen en dan is de wasserij volledig operationeel. Ik waste reeds maar met een wasmachine die in een normaal huishouden wordt gebruikt. Nu met de industriele wasmachine is alles op en top, bedankt aan u allen

Annie

Naar boven:

Protestantse Kerk Wevelgem, Spoorwegstraat 18, 8560 Wevelgem (Contactadres)