Liturgisch bloemschikken rond en op Pasen

Zondag Invocabit
Kiezen om te delen

Op weg naar Pasen gaan we op reis. Veertig dagen lang in de voetsporen van Jezus. De verhalen van de zes zondagen vormen oriëntatiepunten op die reis, als een licht op ons pad.

We beginnen de reis in de woestijn. waar duidelijke paden schaars zijn en waar we een slechte reisgenoot treffen: de duivel. Tot driemaal toe probeert hij Jezus te verleiden. Deze verleidingen zijn verbeeld in de drie distels. De weg, die Jezus wil gaan, Gods weg, is een weg waarop je voor moeilijke keuzes komt te staan. Het is een weg van breken en delen. Kiezen ook wij om te delen? Hij nodigt ons daartoe uit om die weg te gaan. Want als je kiest om te delen, maak je heel wat gebroken is! En als je kiest om te delen, dan gaat de steppe bloeien, de roos van Jericho!

Lezingen: Lucas 4: 1 - 13; Deuteronomium. 5: 6 - 21

Zondag Reminiscere
Veerkracht

Op de tweede zondag op onze reis naar Pasen horen wij over de drie leerlingen, die samen met Jezus een berg opgaan om te bidden. Tijdens het gebed verandert de aanblik van Jezus, zijn gezicht en kleren worden stralend wit. Pas als de leerlingen wakker worden zien zij Jezus in alle glorie, samen met Mozes en Elia. Wie zou niet willen blijven waar het leven licht is? Maar we zijn op weg naar Jeruzalem, stad van vrede. Tot dan geldt: verder gaan, veerkracht bewaren en steeds weer opstaan. Niet blijven zitten bij de pakken van onrecht en geweld, maar ook niet als je eigen leven je licht en zorgeloos voorkomt. Kom laten wij opstaan en opgaan ...

Deze veerkracht ziet u verbeeld in de schikking. De drie witte bloemen zijn Mozes, Elia en Jezus Wij weten ons verbonden met hen, de hedera, maar ook met de drie blauwe hyacinten" Jacobus, Johannes en Petrus. Hebben wij ook de veerkracht om op te staan en heel te maken' wat gebroken is?

Lezingen: Lucas 9: 28 - 36; Exodus 34: 27 - 35

Zondag Oculi
Wat heb je nodig om te groeien?

Op weg naar Pasen gaan we op reis. Veertig dagen lang in de voetsporen van Jezus. De verhalen van de zes zondagen vormen oriëntatiepunten op die reis, als een licht op ons pad.

Wat hebben mensen, groot en klein, nodig om te kunnen' groeien?

Net als planten en bomen hebben ze voedsel nodig: lief de, zorg, warmte, eten, een dak, een bed, een prettig thuis enzovoort. Waar komt dat vandaan? Wie zorgt ervoor?

Lezingen: Lucas 13: 1 - 9; Exodus 6: 1 - 7

Zondag Laetare
Vier je mee?

Op weg naar Pasen gaan we op reis. Veertig dagen lang in de voetsporen van Jezus.
We hebben een oriëntatiepunt. een licht op ons pad. Hoe zijn we op dit pad terecht gekomen? Zijn we als kind op dit pad gezet door onze ouders? Zijn we gestopt of maar verder gelopen? Of hebben onze voeten en ons hart pas later deze weg gevonden? Al deze vragen komen we tegen in de gelijkenis over de vader en de twee zonen. Vragen die samenvallen in één vraag: vier je mee? Een vraag, die gesteld wordt aan het weggelopen kind of het achtergebleven kind. Vier je mee of trek je je terug? Dat vieren komt tot uiting in de juichende schikking van takken, waarin rode, roze bloemen zijn verwerkt. Vieren wij ook mee? Zijn wij op weg naar Pasen? De spiegel weerkaatst de vragen die aan ons gesteld worden. Het is de roze zondag, Pasen gloort ons tegemoet!

Lezingen: Lucas 15: 11 - 32; 2 Kronieken 36: 14 - 23

Zondag Judical
Zie je me zitten?

Op weg naar Pasen gaan we op reis. Veertig dagen lang in de voetsporen van Jezus. De verhalen van de zes zondagen vormen oriëntatiepunten op die reis, als een licht op ons pad.

Deze zondag stoten we op onze reis op een heel bijzondere steen, een hoeksteen. Zo'n steen wordt uiterst zorgvuldig gekozen, want als hij de druk niet aan kan, stort het gebouw in elkaar. Alleen de allersterkste stenen komen ervoor in aanmerking. Is dat zo? Komen daar alleen de sterksten en de besten voor in aanmerking?

Mensen van wie wij nooit zouden verwachten dat juist zij een hoeksteen van Gods koninkrijk zouden zijn. De vraag is: kunnen wij Ieren om ze te herkennen, zien wij ze zitten? De hoeksteen ziet u in deze schikking, met druiven en een druivenstronk of -takken daartussen verwerkt. Kan de hoeksteen vrucht dragen?

Lezingen: Lucas 20: 9 - 19; Jesaja 58: 7 - 10

Palmpasen
Lachen en huilen

Stap voor stap zijn wij de afgelopen zondagen op reis gegaan. Op weg naar Pasen. Veertig dagen lang in de voetsporen van Jezus. De verhalen van de afgelopen zondagen waren daarbij oriëntatiepunten, als een licht op ons pad. Vandaag aan het begin van de Stille week sluiten we de afgelopen periode af met een verhaal, waarin zowel wordt gelachen als gehuild. Soms is er reden voor lachen en huilen tegelijk. Soms gebeuren er zaken die heel verdrietig zijn. Hoe kun je dan toch nog iets van vreugde ontdekken? Hoe kun je nog glimlachen door je tranen heen?

In de schikking ziet u het verdriet. Doorntakken met de pareltjes, verbeelden de tranen. Zij zijn het verdriet om de offers uit de bevrijding, het verdriet van de mensen in Rwanda en het lijden dat Jezus tegemoet gaat. De palmtakken verwijst naar palmzondag. Het zijn ook de vreugdetranen van wonderlijke ontmoetingen. Het lachen door de tranen heen, ziet u verbeeldt in de verschillende kleuren rozen, die door de takken met dorens er uit springen! Zonder het lachen overleven we het niet!

Lezingen: Lucas 19, 28 - 44; Jesaja.: 52: 13 - 53: 12; Lucas 22,23 en 56 (Vrede in Bethlehem)

Het is donker om ons heen, we gedenken dat Jezus is gestorven aan het kruis. Zwarte lavastenen (of turf), met daartussen rode anemonen, het lijden en het bloed verbeeldend. Symboliserend het geknakte leven, de dood. Jezus is gestorven. Om de stenen ligt prikkeldraad en de judaspenning ligt ervoor. Dit alles verwijst naar het lijden dat Jezus deed en de zilverlingen, waarvoor Hij was 'verkocht' door Judas. Jezus staat er helemaal alleen voor.

Lezingen: Exodus 12: (1)21-28; Hosea 6: 1 - 6; Johannes 18: 1 -19:42

Pasen
Geloof, hoop en liefde

Veertig dagen lang hebben we gereisd in de voetsporen van Jezus. De verhalen van de afgelopen zondagen waren daarbij oriëntatiepunten, als een licht op ons pad. We leerden onze weg zoeken in een woestijn vol verleidingen. Bovenop een berg zagen we hoe licht het leven soms even kan zijn en hoe belangrijk veerkracht is om het vol te kunnen houden op onze levensweg. Een tuinman meldt ons, dat wij niet hard als steen hoeven te zijn, maar een nieuw begin mogelijk kunnen maken. Er klonk een uitnodiging om mee te vieren en ons niet afzijdig te houden. En de hoeksteen die alles bij elkaar houdt, bleek een heel andere dan verwacht. Zo zijn we op weg gegaan, al zoekend om dat wat gebroken is weer heel te maken. Op deze paasmorgen ervaren we dat het een weg is van geloof, hoop en liefde.

Het kruis vindt u terug in de witte schikking, op de ronde weggerolde steen is huislook: Wanneer we kiezen om te delen, heel maken wat gebroken is, verkrijgen we met Pasen eeuwig leven!

Lezingen: Johannes 20: 1 -18; Jesaja 51: 9 - 11;
Marcus 16: 1 - 8

Een plant, die nooit sterft ! Een wonder der natuur - honderden jaren levend zonder water en grond. In extreme hitte en kou.

Deze merkwaardige plant kan men zo vaak men wil laten bloeien en weer laten indrogen. Zonder tuin en zonder grond, zowel binnen als buiten.
Wie haar voor het eerst ziet, houdt het niet voor mogelijk, dat uit deze ogenschijnlijk levenloze knol binnen enkele minuten een groen gewas kan ontstaan.

Om de roos van Jericho tot bloei te brengen, overgiet men haar met koud, warm, heet of zelfs kokend water, dat normaaI gesproken elk plantaardig leven zou vernietigen. Dan beleeft u een bijna onvoorstelbaar wonder der natuur. Er komt nieuw leven in de ogenschijnlijk levenloze bladeren. De afzonderlijke twijgen openen zich, meer en meer, en na ongeveer 90 minuten is de roos prachtig vol en groen geworden.
Dan neemt men de roos uit het water, legt haar op een bord en geeft haar elke dag vers water. De roos van Jericho mag maar 8 dagen vochtig liggen en moet dan op een droge en warme plaats gelegd worden. Na 2 dagen is de roos weer helemaal ingedroogd, zodat men dit wonderlijke schouwspel steeds weer kan herhalen.
De roos van Jericho groeit van nature in buitengewoon droge, en tropische gebieden. Ze doorstaat lange perioden zonder water, en groeit verder wanneer ze vocht ontvangt. Ingedroogd is het een grauwe kogelvormige bal die in water echter groter en volgroen wordt. De plant blijft, ook ingedroogd, leven en behoudt dan haar werking, die ze generatie op generatie doorgeeft.
De roos van Jericho werd eerst door kruisvaarders, later door middeleeuwse pelgrims die het Heilige Land hadden bezocht, als curiositeit naar Europa gebracht. Zij baarde opzien en verkreeg zoveel aanzien, dat verscheidene Franse edelen haar in hun familiewapen opnamen. Spoedig werd de roos van Jericho omgeven door allerlei legenden.