© Protestantse Kerk Wevelgem, Spoorwegstraat 18, 8560 Wevelgem
Spoorwegstraat 18, 8560 Wevelgem
Home Over ons Kinderkerk Info Diaconie Oecumene Publicaties Regio
Contactadres
Zoals de foto van de twee potten, zijn wij christenen,  gedraaid en gebakken door dezelfde Pottenbakker.  God zelf heeft ons gevormd zoals Hij ons diep in  gedachten had, als beeld en gelijkenis van Hem. De  geschiedenis heeft ons een andere textuur gegeven,  een ander kleur, een andere versiering. Het gaat er  ons niet om wie de beste, de mooiste of de grootste  is. We willen alleen getuigen, elk in zijn eigen taal,  vanuit zijn eigen traditie, over de levende Heer.  Daartoe zijn wij geroepen als katholieken en  protestanten: heb de Heer lief met geheel je hart,  geheel je ziel en geheel je verstand en draag jouw  vreugde uit in deze wereld.

Homilie oecumenische viering 28 januari 2011

door diaken Johan Vandezande, Izegem Broeders en zusters in de levende Heer Lang geleden werd door Jezus de eerste aanzet gegeven aan de Kerk. Hij verzamelde onophoudelijk  mensen rondom zich. Zijn boodschap van bevrijding bracht de machthebbers van toen op het idee  om Hem definitief van kant te maken. Na Zijn dood zijn de leerlingen verder samen gekomen,  aanvankelijk wat verweesd, tot op het moment dat ze ervaarden dat Hij wél aanwezig was. Het kruis waaraan Hij gestorven was, was voor hen geenszins het eindpunt van een ideaal, geen terminus van Gods droom over deze wereld. Dat kruis was voor christenen Gods voorrangsteken voor alwie in het  spoor van Jezus zijn leven wilde geven. En ze voelden de Heer heel nabij in het lezen van de Schrift  en in het breken van het brood. God blijft mensen verzamelen in zijn gemeenschap. Jezus blijft zich aanbieden in zijn Woord en in  Brood. Maar op een bepaald moment in de geschiedenis verduisterde de blik op Gods droom. Een  aantal kerkmensen hielden zich zoals in Jezus' tijd teveel bezig met macht en prestige. Het werd een  kapitale vraag: is de paus nu bisschop van Rome en heeft hij evenveel bevoegdheid als de bisschop  van Constantinopel, of is hij de enige leider van de kerkgemeenschap? Naast een moeilijke  theologische kwestie en naast politieke intriges was dit de oorzaak van de allereerste breuk in  Christus' Kerk. Christenen uit het oosten noemden zich orthodoxen, christenen uit het westen noemden zich katholiek. Hiermee werd voor  iedereen duidelijk dat vertroebeling van het visioen de eensgezindheid van de apostelen in het gedrang bracht. Zoals de zee komt en gaat, en in haar vloedbeweging veel overtollige ballast uit het water meebrengt, zo trekt ze zich terug wanneer het ebbe is. Na deze woelige tijden trok de verscheurde kerk zich terug om te herbronnen over haar geloof, om de levende Heer heel nabij te voelen.  Generaties mensen hebben zich goed gevoeld bij deze verinnerlijkte beweging. Tot de macht en succes weer de bovenhand kregen in de kerk. Er ontstonden schandalen rond geld, rond niet opgeleide voorgangers, rond het verzwijgen van Gods Woord. Toen waaide Gods Geest opnieuw in het hoofd van trouwe gelovigen. Een aantal onder hen wilde de bijbel  ontsluiten, hem vertalen in de taal van het volk, ze wilden de bijbel op een verantwoorde manier uitleggen. Maar de boodschap van dat  vergeten boek was zo confronterend dat die mensen door de machtdragende kerkleiders opgejaagd werden als wild, zelfs op de brandstapel  geplaatst werden. De verspreiding van het gedachtegoed ging zo snel door de boekdrukkunst, dat een nieuwe scheuring in de kerk zich  voordeed. Er was al een orthodoxe en een katholieke groep, nu kwamen er ongelofelijk veel protestantse kerken bij. Deze nieuwe  verscheurende gebeurtenis zorgde ervoor dat de verschillende kerken zich gingen bezinnen, zich als de zee terug trekken, om zo authentiek  mogelijk naar Gods Woord te leven. Wat op vandaag aan het licht komt rond misbruik van macht in de kerk, zou misschien tot een nieuwe scheuring kunnen leiden. Een aantal  zoekende mensen hebben de kerk radicaal verlaten door zich te laten ontdopen. Anderen trekken het zich allemaal niet aan en leven al heel  lang als ontdoopte. In de feitelijke beleving tussen de kerkverlaters en de kerkonverschilligen is er weinig verschil.  Is het moment echter niet opnieuw gekomen om ons terug te trekken, laag water tegemoet? Is het ogenblik niet aangekomen om met godszoekende mensen elkaar in de ogen te kijken en elkaar te vragen: Broeder, zuster, wat heb ik  jou misdaan? Hoe heeft mijn kerk Gods droom op jouw leven vergiftigd?  Is de dag niet aangebroken om elkaar te vragen: hoe ervaar jij Christus? Hoe is Jezus Christus in jouw leven stut en steun? Hoe geef je jouw  geloof gestalte? Vandaag zijn we met katholieken te gast bij de protestanten. Hier hoeven we geen vreemden van elkaar te zijn. Hier mogen wij elkaar ontmoeten als  broeders en zusters in de levende Heer. Er zijn grote initiatieven rond ontmoeting tussen de verschillende christenen  opgericht. De paus van Rome zoekt contacten met de andere christelijke  kerken. Neen, niet om hen in de kring van katholieken in te lijven. Dat zou  getuigen van een heel respectloze houding. Door de andere voluit te leren  kennen, ontdek je nog meer waar je zelf voor staat, zie je welke ballast je  meesleept. Als de ontmoetingen tussen de verschillende kerken zulke  vruchten zouden opleveren, dan voelen wij de vreugde van Jacob en Esau die elkaar na vele jaren in de armen vielen, en huilden van ontroering.  Toch verlopen de oecumenische contacten niet altijd even gemakkelijk. Soms  moeten er in de gesprekken nog veel moeilijke zaken opgelost raken. Zo is er de kwestie van de Mariaverering, of de moeilijkheid rond bepaalde  sacramenten. Veel hoopgevender is wat aan de basis gebeurt. In de voorbereiding van vanavond mochten wij openlijk en vrijuit elkaar leren kennen. Nog  belangrijker, vanavond mogen wij samen bidden met woorden die voor beide tradities zinvol zijn. Het voelt als een grote genade aan te mogen bidden tot dezelfde Christus en Hem in zijn woord aanwezig te weten onder ons. Zoals de foto van de twee potten, zijn wij christenen, gedraaid en gebakken door dezelfde Pottenbakker. God zelf heeft ons gevormd zoals Hij  ons diep in gedachten had, als beeld en gelijkenis van Hem. De geschiedenis heeft ons een andere textuur gegeven, een ander kleur, een  andere versiering. Het gaat er ons niet om wie de beste, de mooiste of de grootste is. We willen alleen getuigen, elk in zijn eigen taal, vanuit  zijn eigen traditie, over de levende Heer. Daartoe zijn wij geroepen als katholieken en protestanten: heb de Heer lief met geheel je hart,  geheel je ziel en geheel je verstand en draag jouw vreugde uit in deze wereld. Johan Vandezande
Oecumene
Protestantse Kerk Wevelgem
Oecumene